Un casinu ente la xungla

El territoriu entendíu como una casa común sobre la que decidir de manera colectiva: esa ye la premisa d’esti espléndidu ensayu firmáu pol xeógrafu Ícaro Obeso Muñiz. Partiendo d’un versu del cantar La flor de la manzana de Nacho Vegas, l’investigador asturianu entrúgase si la competitividá pol usu del suelu y la busca de la so rentabilidá nun tán definiendo yá’l modelu d’ordenación territorial asturianu.

Pa ello, Obeso espón distintos casos que tresformaron Asturies nes últimes décades. Los efectos de les árees industriales, la implantación de grandes equipamientos comerciales o la tresformación de las zones rurales reconvertíes en segundes residencies son analizaos nesti MANIFIESTU nel que tamién s’espliquen los instrumentos qu’intervienen nesa ordenación: planes, directrices y modelos, munches veces ensin una xerarquía clara, que —con dalgún comodín como la llei PIER— podríen tar convirtiendo’l paraísu asturianu nun casinu ente la xungla onde la banca siempre gana.